Een echte kerel

Als gehecht worden bij de huisarts een overgangsrite is, is Ted nu een echte kerel. Sowieso heeft hij maar heel weinig gehuild, 3 keer. De eerste keer toen hij na een duw van Arie met zijn hoofd op de grond viel. De tweede keer toen het naaldje voor de verdoving erin ging. De laatste keer, maar wel het hardst, toen hij in de spiegel zag hoe groot de pleister op zijn hoofd was! Dat was echter vooral van de schrik.

Arie had deze rite al eerder doorstaan. Destijds geplakt, maar lees dat maar na op www.ariejuliusbaris.com. Met Arie heeft Ted het al lang weer goed gemaakt.

O ja, het rode en zwarte neusje is omdat ze hiervoor allebei hun carnavalspak aan hadden gehad. Niet ernstig dus… Over een week mogen de twee hechtingen er weer uit. De pleister moet 24 uur droog blijven.

3 Responses to “Een echte kerel”

  1. Marieke says:

    Van je broer moet je het maar hebben… Beterschap Ted! En die onderste foto is lief 🙂

  2. Oscar says:

    M: “Wat heeft Ted daar?” Oscar: “Een bus!” Die is ie dus nog altijd niet vergeten 😀

  3. Suzan says:

    Als we nu naar Lent rijden in de auto, roept Ted als halfenthousiast: ” Gaan we weer naar de mevrouw?”

Leave a Reply